انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 13 4 2013 12 01 Scientific Community in the Iranian Universities Case Study of Interaction Ritual of the Social Science Faculty Members of Allameh Tabataba’i University and University of Tehran اجتماع علمی در دانشگاه‎ها‎ی ایران: مطالعۀ موردی دانشکده‏های علوم اجتماعی دانشگاه‎ها‎ی علامه طباطبائی و تهران 24 59 21039 FA حمید عباداللهی چنذانق استادیار و عضو هیات علمی گروه علوم اجتماعی دانشگاه گیلان زهرا خستو کارشناس ارشد جامعه‎شناسی Journal Article 2016 08 03 Social sciences relative weakness in Iran has been investigated mostly via macro approaches, specially by structural functionalism approach, and few by micro approaches. The present paper is identifying thinking circles of social sciences faculty members of Allameh Tabataba’i University and University of Tehran based on Collins’ theory. According to Collins (2000, 2004) science development results from emergence and continuance of thinking circles as scientific communities. The central part of thinking circles is the 'interaction ritual chains'. Scientific actors inside the thinking circles are involved in theoretical discussions with 'emotional energy' which results in scientific development and dynamism within thinking circles. This research used qualitative method and unstructured interview with social sciences faculty members. Results showed that in spite of presence of common issues among professors, they lack 'common symbolic attention space', 'common issue concentration', and 'interaction ritual'; these are distinguishing features of scientific community from the viewpoint of Collins. 'Conversation space' is limited to temporary interaction with university students instead of dynamic and productive interaction with collogues. Professors have high emotional and cultural capitals while lacking thinking circles within faculties. کم رشدی علوم اجتماعی در ایران عمدتاً با رویکرد‎های کلان، به‎ویژه کارکردگرایی ساختاری و کمتر با رویکردهای خرد مورد بررسی قرار گرفته است. این مقاله با الهام از الگوی نظری کالینز، حلقه‎های فکری اعضا هیأت علمی دانشکده‎ها‎ی علوم اجتماعی دانشگاه‎ها‎ی علامه طباطبائی و تهران را مورد شناسایی قرار می‎دهد. از نظر کالینز رشد علم در گرو ظهور و تداوم حلقه‎های فکری به‎مثابه «اجتماع‎های علمی» است. هسته محوری حلقه‎های فکری، «زنجیره مناسک تعامل[1]» است. فعالان فضای علم در درون حلقه‎های فکری، با «انرژی عاطفی[2]» بالا درگیر مباحث نظری می‎شوند که نتیجه آن رشد و پویایی علم در درون حلقه‎های فکری به‎مثابه اجتماعات علمی است. نتایج این مطالعه که با رویکردی کیفی و از طریق مصاحبه‎های غیر ساختمند با اعضاء هیأت علمی گروه علوم اجتماعی صورت گرفته، نشان می‎دهد با وجود مقولات و موضوعات مشترک در بین اساتید هر دانشکده، آن‏ها فاقد «فضای توجه نمادین مشترک[3]»، «تمرکز موضوعی مشترک[4]» و «مناسک تعامل» به عنوان شاخصه‎های انجمن علمی به مفهوم کالینزی هستند. «فضای گفت‎وگویی[5]» اساتید به‌جای تعامل مولد و پویا با همکاران، محدود به تعامل موقت با دانشجویان است. اساتید بدون وجود حلقه فکری در داخل دانشکده‎ها، از انرژی عاطفی و سرمایه‎ها‎ی فرهنگی بالا برخوردار هستند.   http://www.jsi-isa.ir/article_21039_6c366534a48f3e57554bedb024240e1a.pdf