انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 15 2 2013 07 01 The Research Ethics In Iranian social Science اخلاق پژوهش در علوم اجتماعی ایران 3 23 21089 FA سید آیت‌الله میرزایی عضو هیات علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی معصومه قاراخانی عضو هیات علمی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی Journal Article 2016 08 05 Ethical dishonesty in social research, though to a slight degree, can undermine the foundations of social science and weaken its investigative, critical and truth-finding role. To analyze the possible ethical dishonesties and understand the normative space of research in Iranian social science, the present study employs documentary method for collecting and analyzing the published statements of researchers in this field. The findings of the present research show that norm-violation in research ethics in Iranian social science has individual and structural dimensions. In the individual dimension, a lack of commitment to the ethics research at personal and professional levels (in relation to the form and content of research, research organization, and the violation of scientific and professional norms and rules of conducting research) is of importance. In the structural dimension, abuse of institutional and organizational ethics and professional rules and commitments in relation to the research and researcher (selecting subject, doing assignment, refereeing, confirming, and reporting) is of significance. According to the findings, ethical dishonesty in the space of research in Iranian social science is the result of the interaction between of agents (researcher) and institutional construct (including rules and norms and resources) which facilitate norm violation. The result is that dishonesty in the research ethics follows a duality of structure in the space of Iranian science and is affected by the structural characteristics of the institution of science in Iran in the period under study. ناراستی‌های اخلاقی در پژوهش اجتماعی، هر چند به‌میزان اندک، می‌تواند پایه‌های دانش اجتماعی را سست و نقش کاوشگرانه،  نقادانه و حقیقت‌جویانه آن را تضعیف کند. برای بررسی ناراستی‌های اخلاقی احتمالی و شناخت فضای هنجاری پژوهش علوم اجتماعی در ایران، این پژوهش به‌روش اسنادی  به‌گردآوری و تحلیل محتوای اظهارات منتشر شده  پژوهشگران این حوزه می‌پردازد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد هنجارشکنی در زمینه اخلاق پژوهش در علوم اجتماعی ایران دو بعد فردی و  ساختاری دارد. در بعد فردی، انحراف از پایبندی  به‌اخلاق پژوهش در سطوح شخصی[1] و حرفه‌ای[2] (در ارتباط با صورتبندی و محتوای پژوهش، سازمان پژوهشی و  تخطی از قواعد و هنجارهای علمی و حرفه‌ای دریافت و اجرای پژوهش) قابل توجه است. در بعد ساختاری،  سوءاستفاده از قواعد و تعهدات اخلاقی و حرفه‌ای سازمانی و نهادی  در ارتباط با پژوهشگر و پژوهش (انتخاب موضوع، نحوه دریافت، فرایند داوری، تصویب، گزارش، کاربرد و محتوای پژوهش)  قابل توجه است. بر پایة دستاورد مفهومی این پژوهش، ناراستی‌های اخلاقی در فضای پژوهش علوم اجتماعی در ایران برایند  تاثیر متقابل کنشگران (پژوهشگر) و ساخت نهادی (شامل قواعد و هنجارها و منابع) تسهیل‌کننده هنجارشکنی است. نتیجه این که ناراستی‌های اخلاق پژوهش از یک دوسویگی ساختاری در فضای علم در ایران تبعیت می‌‌کند و متاثر از ویژگی‌های ساختاری نهاد علم در ایران در مقطع زمانی مورد مطالعه است.    http://www.jsi-isa.ir/article_21089_77557109d117fbb70757f8f00d6ed5e4.pdf