انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 15 2 2013 07 01 Cultural Studies of Gheirat (sexual jealousy) in Iran: A phenomenological study on the male concern about female objectification and selfobjectification مطالعه پدیدارشناسانه نگرانی مردان از ابژه‌سازی و خود- ابژه‌سازی زنان 126 152 21092 FA محمود شهابی عضو هیات علمی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی وحید اعطاف کارشناس ارشد مطالعات فرهنگی دانشگاه علامه طباطبایی Journal Article 2016 08 05 Relying on a phenomenological, inductive and exploratory approach, the present paper has been aimed at discovering men’s understanding of sexual jealousy and the situations and moments in which men feel and act zealously or remain stolid about their related females in their everyday life. We have used grounded theory as a qualitative research method. Data were collected through interviews and direct observation. The population under study includes Tehrani men aged between 20-40 years old. We have employed theoretical sampling method. We interviewed 25 men and 5 women as our sample. According to the research results, Gheirat can best be defined as men’s anxiety about levels of women’s objectification and self-objectification. By objectification, we mean reducing a woman’s whole existence to her sexuality and treating her body as a sexual object through some actions like gazing into a woman, teasing her, bodily contacts, engaging in insincere emotional relationship with her, mingling or socializing, and different levels of sexual relationships. Self-objectification also refers to the voluntary or non-voluntary but active role of women in such experiences. Iranian men experience differential degrees of anxiety towards their related females’ levels of objectification and self-objectification. A combination of the men's perception of the interaction space and the situation of the related women and other men play a decisive role in provoking different emotions and their corresponding actions. Therefore, some levels of Gheirat are to be considered as cultural and situated rather than innate emotion. در این مقاله با اتکا به رویکردی پدیدارشناسانه، استقرایی و اکتشافی، به دنبال کشف فهم مردان از «غیرت‌ناموسی» و همچنین کشف موقعیت‌ها و لحظاتی از زندگی روزمره بوده‌ایم که مردان در آن غیرتمندانه احساس و رفتار می‌کنند. بدین‌منظور از نظریه مبنایی به عنوان روش پژوهش کیفی بهره گرفته‌ایم. داده‌های پژوهش نیز به‌وسیله مصاحبه و مشاهده مستقیم جمع‌آوری شده‌اند. جمعیت مورد مطالعه شامل مردان 20 تا 40 ساله تهرانی است و نمونه‌ها شامل 25 مرد و 5 زن بوده‌اند که طبق روش نمونه‌گیری نظری انتخاب شده‌اند. طبق نتایج این پژوهش، غیرت‌ناموسی نگرانی و تشویش مردان ایرانی از ابژه‌سازی و خود_ابژه‌سازی نوامیس خود و کنش‌های متناظر با آن است. منظور از ابژه‌سازی تقلیل کلیت وجودی زن به جنسیت‌اش و تعامل با او به عنوان یک شی جنسی از سوی اجتماع مردانه و از طریق نگاه، کلام، تماس‌های بدنی، روابط عاطفی، معاشرت‌های اجتماعی و روابط جنسی است. خود_ابژه‌سازی نیز به نقش ارادی یا غیرارادی اما فعال زن در چنین تجربیاتی اشاره دارد. بر اساس یافته‌ها مردان درجات متغیری از نگرانی را در برابر سطوح مختلف ابژه‌سازی و خود_ابژه‌سازی تجربه می‌کنند. ترکیب ادراک مرد از فضای تعامل، وضعیت سایر مردان و وضعیت زن، نقش برجسته‌ای در برانگیختن عواطف غیرتمندانه یا غیرغیرتمندانه و واکنش‌های متناظر با آن‌ها دارد. از این رو در بیش‌تر موارد غیرت بیش از آن‌که عاطفه‌ای درونی باشد، عاطفه‌ای فرهنگی و موقعیت‌مند به نظر می‌رسد. http://www.jsi-isa.ir/article_21092_c139ffc26fbaf2d15418c8c53abcfed8.pdf