انجمن جامعه شناسی ایرانمجله جامعه شناسی ایران1735-190115120130301Phenomenological Study of Committing Suicide in Abdanan, Ilamمطالعۀ پدیدارشناختی اقدام به خودکشی در شهر آبدانان ایلام32921083FAامیدقادرزادههیأت علمی دانشگاه کُردستانکامیارپیریکارشناسی ارشد جامعهشناسی دانشگاه کُردستانJournal Article20160805During the recent years, suicide has increased dramatically among the
Abdanani youths. To describing the experience and understanding suicide and
phenomenal world and the consequences of this action is of great importance in
gaining full knowledge of the world-life of the youths. This research is
conducted based on qualitative method and existentialist phenomenology is used
to carry out the field research; the data are analyzed using colaizzi method. The
findings indicate that those who committed suicide have seen it as a facilitation,
breaking with tradition, and escaping reality .Therefore, different feelings and
understandings of suicide have developed among the subjects under study,
ranging from accepting to rejecting suicide. The participants’ experience and
understanding of phenomenal world, implies despair and continuity of
calamities. Suicide has different consequences and effects on the organic body
of those committing it which can be categorized under two main topics:
“fragility of the physical body” and “phenomenal isolation of the body”.
Semantic constructs suggest that those committing suicide are experiencing a
complicated, unsafe and problematic world-life.طی چند سال اخیر خودکشی در میان جوانان آبدانان رشد فزایندهای بهخود گرفته است. توصیف تجربه و درک از خودکشی و جهان پدیداری و پیامدهای این اقدام جهت شناخت زیست جهان جوانان این منطقه از اهمیت بهسزایی برخوردار است. روششناسی پژوهش حاضر کیفی است و از پدیدارشناسی اگزیستانسیالیستی برای انجام عملیات میدانی تحقیق و جهت تجزیه و تحلیل دادهها از روش کلایزی استفاده شده است. یافتههای بهدست آمده از تجربۀ زیستۀ اقدام کنندگان به خودکشی، نشان از درک خودکشی بهمثابه تسهیلگری، سنت گریزی و واقعیت گریزی دارد. بههمین جهت، احساس و درک متفاوتی نسبت به این اقدام در افراد مورد بررسی شکل گرفته است که دامنۀ آن از پذیرش تا طرد خودکشی در نوسان است. تجربه و درک شرکتکنندگان از جهان پدیداری، بر ناامیدی و تداوم سختیها دلالت دارد. این اقدام پیامدها و آثار متفاوتی بر بدن زیستمند آنها برجای گذاشته است که در ذیل دو مضمون کلی «شکنندگی بدن جسمانی» و «انزوای بدن پدیداری» قابل دستهبندی است. برساختههای معنایی حکایت از آن دارد که اقدامکنندگان به خودکشی در حال تجربۀ زیست جهان پیچیده، ناامن و دشواری هستندhttp://www.jsi-isa.ir/article_21083_b991e1dcd51bcef155428c414a0e056b.pdfانجمن جامعه شناسی ایرانمجله جامعه شناسی ایران1735-190115120130301The Study of Cultural Change in Three Generations of aAcademicians
(Case Study: Professors of Social Sciences at Tehran Universities)مطالعه دگرگونی فرهنگی در سه نسل دانشگاهی (مطالعه موردی: اساتید علوم اجتماعی دانشگاههای تهران)306421084FAمحمد امینقانعی رادهیأت علمی مرکز تحقیقات سیاست علمی کشورامیرملکیهیأت علمی دانشگاه پیام نورزهرامحمدیهیأت علمی دانشگاه پیام نورJournal Article20160805Science institution and university have their own cultures and like
other phenomena have been changed over time. It seems Iranian academic
culture has changed in recent years. The paper aims to study cultural changes at
university and its consequences.
The research method is qualitative and in order to capture the meaning
domain, Grounded Theory (GT) is used. In this study, we have conducted semistructured
interviews with 34 lectures of social sciences at Tehran universities.
Coding and data extraction is performed with the use of Atlas/ Ti software.
The findings consist of the major categories of social, intervening and
contextual conditions, recruitment, evaluation and promotion of professors,
knowledge organization and professors' strategies. According to the interactions
between conditions and phenomena in terms of cultural transition, descriptive
narration displayed on the core category of "recruitment, evaluation and
promotion" which represents anomy of knowledge production and knowledge
transmission.<strong>:</strong> <strong> </strong>نهاد علم و دانشگاه فرهنگ خاص خود را دارد که همانند سایر پدیدهها در گذر زمان تحولاتی داشته است. بهنظر میرسد فرهنگ دانشگاهی ایران طی سالهای اخیر تغییر کرده است. این پژوهش درصدد است تا دگرگونی فرهنگی در دانشگاه را بررسی و پیامدهای آن را مورد مطالعه قرار دهد.
روش پژوهش کیفی است که بهمنظور ورود به ساحت معنایی از نظریه مبنایی(GT) استفاده شده است. در این مطالعه 34 نفر از اساتید علوم اجتماعی دانشگاههای تهران مورد مصاحبه نیمه ساختاریافته قرار گرفتند. کدگذاری و استخراج دادهها با استفاده از نرمافزار اطلستی انجام شده است.
یافتهها شامل مقولههای عمدة شرایط اجتماعی، مداخلهای و زمینهای، جذب، ارزیابی و ارتقاء علمی، سازمان دانش و راهبردهای اساتید میباشد. روایت توصیفی تحلیلی با توجه به تعامل شرایط و پدیده در قالب گذار فرهنگی پیرامون مقوله هسته «جذب، ارزیابی و ارتقاء علمی» ترسیم میشود که حاکی از بیهنجاری فرهنگ تولید و انتقال دانش استhttp://www.jsi-isa.ir/article_21084_37e9b839eeb8b2d3c484e37c548dccae.pdfانجمن جامعه شناسی ایرانمجله جامعه شناسی ایران1735-190115120130301Gender and Autobiography
Alternative Possibilities for Narrating Feminine Experiencesجنسیت و اتوبیوگرافی: ظرفیتهای بدیل روایت تجربه زنانه659121085FAمحمدسعیدذکاییهیأت علمی دانشگاه علامه طباطباییکیوانتوانای منافیکارشناس ارشد مطالعات فرهنگیJournal Article20160805Autobiography genre, in its canonical and conventional sense of the
word, is a sum of acceptable and legitimate methods and trends in narrating
the life story. In other words, this genre foregrounds regulated and specific
forms of constituting the life story, and at the same time, excludes alternative
forms of doing so. Therefore autobiography genre eventually imposes a
normative compulsion on how to constitute a life story; and by doing so, it tries
to distinguish the acceptable methods and forms from the unacceptable ones.
These foregrounding and exclusion have important consequences and
significations if we consider the fact that the conventional and canonical forms
of autobiography only make some sorts of subjectivity possible, and hence
limits other sorts of subjectivity at the same time. In other words, canonical
forms of autobiography insist on constituting certain kinds of life experience,
and therefore impose absence on the other kinds. One of the fields in which
this absence may have decisive significations, is the category of gender, and
more specifically, the category of women's autobiography. That's due to the
fact that the canonical field of autobiography has historically excluded the
women's life writing from the canon, and therefore has become a distinctive
genre only because of this exclusion. In other words, one of the most decisive
exclusions in the process of defining autobiography genre is certainly a genderbased
exclusion. Thus, introducing women's autobiography can be seen as an
act of destabilizing the conventional and canonical genre of autobiography, and
at the same time, it may also lead to some alternative forms and spaces for
constituting the life experience of women. In this article, by focusing on various
students' autobiographies, we've tried to depict and describe these student's
struggles for constituting the feminine life story and experience; a struggle
which is, more than anything else, carried out by resisting, as well as departing
from, the canonical forms of autobiography.ژانر اتوبیوگرافی در معنای متعارف آن، بیش از هر چیز بر شیوهها و رویههای مقبول در روایت داستان زندگی ناظر است. به این ترتیب که این ژانر، فرمهای قاعدهمند و مشخصی را در زمینة چگونگی قوام دادن داستان زندگی تشویق میکند و از این طریق به طرد فرمهای بدیل در این زمینه مبادرت میورزد. بنابراین ژانر اتوبیوگرافی، در نهایت فشار هنجارینی را بر چگونگی قوام دادن داستان زندگی تحمیل کرده و از این طریق میکوشد تا شیوههای مقبول و مشروع را از انواع نامقبول آن تمیز دهد. این تشویق و طرد هنگامی واجد دلالتها و پیامدهای معناداری میگردد که این واقعیت را مدنظر قرار دهیم که فرم متعارف در نهایت نوع مشخصی از سوژگی را امکانپذیر کرده و به تبع آن، انواع دیگری از سوژگی را محدود میکند. در همین راستا یکی از زمینههایی که میتواند چنین غیبتی را به نحو معناداری نشان دهد، مقولة جنسیت و به طور مشخصتر، مقولة اتوبیوگرافی زنان است. ژانر اتوبیوگرافی در روند تاریخی قوام یافتناش، در عمل اتوبیوگرافی زنان را خارج از چارچوبهای متعارف و کانونی این ژانر قرار داده و در نتیجه تنها با تحمیل کردن غیبت بر این اتوبیوگرافیها توانسته خود را به مثابة ژانری مشخص صورتبندی کند. بنابراین معرفی اتوبیوگرافیهای زنان به عرصة ژانر، اصولاً در راستای متزلزل کردن مرزها و خودبسندگیهای این ژانر عمل کرده و همزمان فرمها و صور بدیلی را برای قوام دادن داستان زندگی امکان پذیر میکند. در این مجال تلاش میشود تا با تمرکز بر مجموعهای از اتوبیوگرافیهای دانشجویی و با ارائة سنخشناسی و ذکر مهمترین نمونههای هر سنخ، چگونگی تلاش این دانشجویان به منظور قوام دادن داستان زندگی و تجربة زنانهشان را نشان دهیم؛ تلاشی که بیش از هر چیز از رهگذر عدول از فرم متعارف اتوبیوگرافی صورت پذیرفته است.http://www.jsi-isa.ir/article_21085_6060d12ec4413d29a17e7584783c23be.pdfانجمن جامعه شناسی ایرانمجله جامعه شناسی ایران1735-190115120130301From the Simultaneous Emergence of the Public Sphere in Iran and
West to Social-Political Barriers of its Development in Iranاز همزمانی ظهور حوزه عمومی در ایران و غرب تا موانع اجتماعی - سیاسی گسترش آن در ایران9211521086FAمهدینجف زادههیأت علمی دانشگاه فردوسی مشهدJournal Article20160805By reviewing the normative studies of the formation of the public
sphere from a historical perspective, this paper represents the hypothesis that the
public sphere emerged in Iran and in the West at the same time, particularly in
Britain. But unlike the West in which the public sphere resisted the
governmental pressure and developed every day, in Iran power networks were
the main obstacles facing the development of the public sphere, especially in
Safavid dynasty era. Therefore, the expansion of the social expressions of
religion led to the circumstances in which the public sphere was dominated by
religion. With the rise of religious authority, public institutions (like
coffeehouses which were the seeds of the public sphere) were destroyed and
replaced by religious institutions and rituals. Later on in Qajar dynasty era, the
government destroyed the remnants of the public sphere. So unlike the West, in
Iran public institutions could not resist the governmental power and censorship.
Ignoring such historical backgrounds have led to studies in this area which
are based on normative and prescriptive approaches, thinking that obstacles in
the way of emerging public sphere are to be found in political structure and
believing it to be a right to demand it from government and political structures.
While in the West it was the other way around: democracy was born out of the
public sphere. The author has extracted the signs of simultaneous emergence of
public sphere in West and Iran and the backgrounds of changes in public sphere
content towards religious rituals, based on the analysis of European travelogues
in two periods. The final analysis of this paper is that the weakness of public
sphere in Iran has a social content.این مقاله با نقد مطالعات هنجاری درباره موانع فراروی شکلگیری حوزه عمومی در ایران از منظری تاریخی این فرضیه را پیش کشیده است که همزمان با غرب و بهویژه انگلیس، حوزه عمومی در ایران نیز شکل گرفت؛ اما بر خلاف غرب که حوزه عمومی در برابر فشارهای قدرتِ دولتی مقاومت کرد و روز به روز توسعه یافت، در ایران شبکههای قدرت مهمترین موانع فراروی گسترش حوزه عمومی بودند و به ویژه گسترش تجلیات اجتماعی مذهب در دوره صفویه موجب شد تا این حوزه به سیطره مذهب درآید. با افزایش قدرت مذهبی، نهادهای عمومی از جمله قهوهخانهها که نطفه حوزه عمومی محسوب میشدند از بین رفتند و نهادها و شعائر مذهبی جای آن را گرفتند. سپس در دوره قاجاریه، دولت بقایای حوزه عمومی را در هم کوبید و به این ترتیب بر عکس غرب، نهادهای همگانی نتوانستند در برابر سانسور و قدرت دولتی مقاومت کنند.
عدم توجه به این پیشینه تاریخی سبب شده است تا اکثر مطالعات در این حوزه بر اساس رویکردهای هنجاری و تجویزی، موانع جدی بر سر راه شکلگیری حوزه عمومی در ایران را در ساخت سیاسی جستجو کنند و آن را به مثابه حقی اجتماعی از دولت و نظام سیاسی مطالبه کنند؛ در حالی که دموکراسی در غرب بر عکس از دل حوزه عمومی برون آمد. بر اساس تحلیل متن سفرنامههای اروپاییان در دو دوره مورد بررسی، نویسنده این مقاله نشانههای همزمانی شکل گیری حوزه عمومی را در غرب و ایران استخراج کرده و زمینههای تغییر محتوای حوزه عمومی به سمت و سوی شعائر مذهبی را بررسی کرده است. تحلیل نهایی مقاله آن است که شکل نگرفتن حوزه عمومی در ایرانی بنیانی اجتماعی دارد. http://www.jsi-isa.ir/article_21086_da3b06fe1b65ab19e14819bea1195afd.pdfانجمن جامعه شناسی ایرانمجله جامعه شناسی ایران1735-190115120130301Ciender and Right to the City:
A Test of Lefebvre’s Theoryجنسیت و حق به شهر: آزمون نظریة لوفور در تهران11614121087FAلادنرهبریدانشجوی دکتری جامعهشناسی دانشگاه مازندرانمحمودشارعپورهیأت علمی گروه علوم اجتماعی دانشگاه مازندرانJournal Article20160805This article aims at testing Henry Lefebvre's theory of right to the city
in Tehran. By adopting a quantitative approach, implications and relevance of
the framework and the concepts, as well as the possibility of adding gender as an
effective independent variable to the framework will be investigated. The results
from a sample of 168 men and women in all 22 municipalities of Tehran indicate
that the theory is substantially relevant in Iranian society with a single exception
of the concept of production of space. This could be a consequence of culturalpolitical
differences in the concept of right and citizenship in different social
contexts. Logistic regression analysis also shows that there are gender based
differences in the realization of right to the city in Tehran. Women's enjoy less
participation and appropriation in the city and gender plays an important role
along with class in realization of right to the city.این مطالعه نظریة حق به شهر هانری لوفور را در شهر تهران به آزمون گذاشته و میزان کاربستپذیری آن را در زمینة اجتماعی- شهروندی ایران ارزیابی میکند؛ ضمن اینکه احتمال وجود تفاوتهای جنسیتی در بهرهمندی از حق به شهر را نیز مورد بررسی قرار میدهد. نتایج حاصل از پیمایش انجامشده در جمعیت نمونة 168 نفری از زنان و مردان ساکن مناطق بیست و دوگانة شهر تهران نشان میدهد که نظریهی حق به شهر لوفور در بستر شهروندی تهران کاربستپذیری دارد. نتایج رگرسیون چندمتغیره نشان داد که مفهوم تولید فضا که در نظریة لوفور نقش کلیدی دارد، تأثیر معناداری بر ادراک از حق به شهر در تهران ندارد که این میتواند ناشی از تفاوتهای زمینهای در ادراک از مفهوم حق و یا تفاوت در معنای شهروندی در اجتماعات متفاوت باشد. نتیجة رگرسیون لجستیک نیز نشان داد که تفاوتهای جنسیتی در بهرهمندی از حق به شهر وجود دارد. این مطالعه نشان میدهد که مشارکت زنان در شهر و اختصاصیابی فضای شهری به زنان کمتر از مردان است و جنسیت در کنار طبقه، نقش کلیدی در اختصاصدهی فضاها به اقشار اجتماع بازی میکند.http://www.jsi-isa.ir/article_21087_794b7ff3de411a7bb686761ca410038c.pdfانجمن جامعه شناسی ایرانمجله جامعه شناسی ایران1735-190115120130301Kurds’ Collective Memory and its Relation with the System of Identity
(Case Study of Boukan City)حافظه جمعی قوم کرد و رابطه آن با نگرش به نظام هویتی (مطالعه موردی شهر بوکان)14217221088FAکاظمکاظمیهیأت علمی دانشگاه شهید با هنر کرمانعلیمصطفی پوردانشجوی کارشناسی ارشد جامعهشناسی دانشگاه شهید با هنر کرمانJournal Article20160805This study examines the Kurds’ collective memory in Boukan. The
concept of collective memory is a new realm of sociological investigation,
especially among studies of Iran’s social groups. The most important historical
points in collective memory of Kurds and the way they regarded them as
important, is the main problem of this study. We asked three most important
events of Iran s’ history from 9 decades ago. Theoretical framework of study is
Maurice Halbwachs’ theory of collective memory. The respondents’ attitudes
toward their identities in four aspects are independents variables. Using survey
method and upon cluster sampling, the questionnaire has been responded by 342
people. According to the respondents; The Islamic Revolution of 1979, the
Mahabad State of 1945, the Oil Nationalization, the Imposed War and Iran’s
presidential election of 2009, are the prominent events. Kruskal Wallis test
shows significant difference relationships between age and attitude toward
religious identity with first important events; the age and education with second
important events; the education and attitude toward national identity for the third
important events. The main reasons mentioned by respondents to justify
importance of Islamic Revolution is religious one, building a state for Mahabad
State of 1945, the trauma and damage for war, preserving national benefits for
Oil Nationalization Movement and protest for the Iran’s presidential election.پژوهش حاضر به بررسی حافظة جمعی قوم کرد در شهرستان بوکان میپردازد. حافظه جمعی از مفاهیم نوظهور عرصه جامعهشناسی است که پیشینه پژوهشی چندانی در گروههای اجتماعی ایران ندارد. مسئله اصلی این پژوهش، درک چیستی و چگونگی برجسته سازی مقاطع مختلف تاریخ معاصر ایران در حافظه جمعی قوم کرد است. متغیر وابسته، حافظه جمعی شهروندان شهر بوکان، در قالب سه پرسش از مهمترین وقایع دوره تاریخی سال 1300 هجری شمسی تا حال حاضر، بهعلاوه دلیل اهمیت آنها را شامل میشود. چارچوب نظری پژوهش بر مینای نظریه حافظه اجتماعی موریس هالبواکس جامعهشناس فرانسوی استوار میباشد. در فرضیات پژوهش مهمترین عوامل تأثیرگذار در برجسته سازی مقاطعی خاص از حافظه جمعی، ابعاد چهار گانه نظام هویتی افراد بوده است. رویکرد پژوهش کمی و در قالب تکنیک های آماری با شیوة پیمایش به بررسی جامعه آماری شهروندان ساکن شهر بوکان می پردازد. از طریق روش نمونهگیری خوشهای چند مرحلهای، نظرات 342 نفر مورد سنجش قرار گرفت. نتایج این پژوهش بیانگر عناصر برجستة حافظة جمعی این گروه یعنی انقلاب اسلامی ایران، حکومت 1324 مهاباد، ملی شدن صنعت نفت، جنگ تحمیلی عراق و ایران و در آخر واقعه انتخابات ریاست جمهوری 1388 است. نتایج این پژوهش بهطور کلی تأییدی است بر نظریه هالبواکس در مورد تأثیر گذاری نظام اجتماعی معاصر بر حافظه جمعی گروه. آزمون معنی داری کراسکال والیس نشان میدهد که در میان گروه های برجسته کننده مقاطع اولین واقعه مهم، سن و میزان اهمیت هویت مذهبی تفاوت معنی داری داشته و در گروه واقعه حکومت 1324 مهاباد بیشترین امتیاز را کسب نمودهاند. در ارتباط با دومین واقعه مهم معاصر، متغیر سن در میان گروه وقایع برجسته تفاوت دارد و در گروه انقلاب اسلامی 1357 بیشترین امتیاز را دارد. متغییر میزان تحصیلات نیز تفاوت معنی دار داشته و در گروه جنگ تحمیلی عراق و ایران بیشترین امتیاز را دارا می باشد. در سومین واقعه مهم تاریخ معاصر ایران میزان اهمیت هویت ملی و میزان تحصیلات در میان گروهها معنی دار شده به ترتیب در گروه جنگ تحمیلی و انتخابات 88 حائز بیشترین امتیاز شدهاند. دلایل عمدة پاسخگویان در باب اهمیت واقعه انقلاب، بعد دینی؛ در واقعة حکومت 1324 مهاباد، بعد تشکیل حکومت؛ در واقعة جنگ تحمیلی، بعد خسارات و ویرانی؛ در واقعه ملی شدن صنعت نفت، بعد تامین منافع مردم و در اخرین واقعه برجسته یعنی انتخابات 1388، بعد اعتراض بودهاند. http://www.jsi-isa.ir/article_21088_b9cf16c6bc32c1f73bd7a762c6dc43e0.pdfانجمن جامعه شناسی ایرانمجله جامعه شناسی ایران1735-190115120130301Cash on view narrators and Tabatabai About
Ibn Khaldun's theory in the contemporary eraنقدی بر دیدگاه محدثی و طباطبایی درباره نظریة ابن خلدون در دوره معاصر17318221890FAسید محمدثقفیاستاد یار جامعهشناسی دینJournal Article20160920کمتر کتابی است که به مانند «مقدمه» ابن خلدون، نظر دانشمندان جامعهشناس غرب و به پیروی از آنها، اندیشمندان شرقی را به خود جذب کرده باشد. چنانکه میدانیم این دانشمند، رشته جدیدالتاسیس «جامعهشناسی» را به نام «علم عمران» در قرن هشتم هجری تأسیس کرد. برخی برآنند که علم جامعهشناسی، رشتهای است که از عمر آن تقریبا دو قرن میگذرد و از تولیدات اندیشههای دانشمندان مغرب زمین به مانند کنت و دورکیم به شمار میآید.
به نظر برخی پژوهشگران، گرچه ابن خلدون تلاش کرد که علم جدیدی به نام علم عمران به طور ابتکاری تاسیس کند، اما او نتوانست طرحی نو دراندازد و از سپهر اندیشگی یونانی ـ ارسطویی بیرون آید. سید جواد طباطبایی و حسن محدثی، مدعیان این اندیشهاند و به نظر این پژوهشگران، مقدمه ابن خلدون در بهترین حالت، جامعهشناسی انحطاط تمدن اسلامی در قرن هشتم است. http://www.jsi-isa.ir/article_21890_f0d15faf5024b8835ceef5548c062f56.pdf