انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 16 1 2016 03 01 The Concept in Sociology: How is it Form and what is Its Function? «مفهوم» در جامعه‌‌شناسی: چیستی، چگونگیِ شکل‌گیری و کارکردهای آن 5 40 20984 FA سیدحسین نبوی استادیار جامعه‌شناسی دانشگاه خوارزمی Journal Article 2016 07 29 The concept in sociology and social theories plays an important role. Many concepts have been coined and explained. The questions are, what are the concepts, how are they formed, and what functions do they have for science? In addition, how did the thinkers explain their own concepts? Kant speaks of categories as priori concepts, Hegel emphasize self-evolutionary of concept, Marx, unlike Hegel, considers concept and the dialectic of concepts as a reflection of the real world. Nietzsche focuses on the metaphorical nature of concepts and sees them as the cemetery of perceptions. Durkheim, on the contrary, emphasizes a posteriori and social nature of concepts, and Blumer focuses on a key role of concepts in science and its functions. Although these thinkers are the philosophers or sociologists, but their approaches to the analysis of the concepts are in the first instance, logical, then, psychological and literary, social or cultural. در جامعه‌شناسی و نظریه‌های اجتماعی، مفهوم نقش بسیار مهمی دارد. مفاهیم زیادی وضع شده‌اند و آثار زیادی هم برای توضیح این مفاهیم نوشته شده‌‌اند. مسئله این است که مفاهیم چه هستند؟، چگونه شکل می‌گیرند؟ و چه کارکردایی برای علم دارند؟ و صاحب نظرانی که بیشتر از بقیه به مفهوم توجه داشته‌اند این سوالات را چگونه توضیح داده‌اند. کانت از مقولات به مثابه مفاهیم ماقبل تجربی سخن می‌گفت، هگل روی خود-تکاملی مفهوم تأکید می‌ورزد، مارکس برعکس هگل، مفهوم و دیالکتیک مفاهیم را بازتاب جهان واقعی می‌داند، نیچه بر روی ماهیت استعاری مفاهیم متمرکز است و آن‌ها را گورستان ادرکات تلقی می‌کند. دورکیم برعکس کانت، بر ماهیت پسینی و اجتماعی مفاهیم تأکید دارد و بلومر بر نقش کلیدی مفاهیم در علم و کارکردهای آن تمرکز دارد. صاحب نظران مذکور گرچه فیلسوف یا جامعه‌شناس هستند ولی رهیافت آن‌ها در تحلیل مفاهیم در وهله اول، منطقی، سپس، روان‌شناختی و ادبی، و در وهله آخر، اجتماعی یا فرهنگی است.

http://www.jsi-isa.ir/article_20984_767593ee1911f484bc931f9a10f34b66.pdf

انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 16 1 2016 03 01 The effects of the Imposed War on language changes تاثیر‌جنگ تحمیلی برتغییرات زبانی 41 70 21104 FA مینو سلیمی دانشجوی دکتری پژوهشکده مردم‌شناسی پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی Journal Article 2016 08 06 Language is the basic element of culture and is affected by the socio-cultural changes, in general and by wars, as the most important social phenomena, in particular. This discussion aims at studying the impacts and consequences of the War, such as migration and language interference by applying migration and social linguistics theories. To collect data, a field study method is employed and the research techniques are participatory observation and narrative interview. The research population is the Sar Poul Zahab's inhabitants, a city which is located in Kermanshah province, Iran. Findings show that migration, as a considerable consequence of the War plays a key role in cultural changes which in turn lead to changes in the other aspects of life, such as language. To sum it up, it should be said that in the mentioned area we see new forms of linguistic concepts, some language interference, language death and recreation of folklore in the intercultural communication of this area. زبان به‌عنوان نظامی وابسته به فرهنگ‌ جامعه، از دگرگونی‌های اجتماعی و فرهنگی تاثیر می‌پذیرد. جنگ به‌عنوان یکی از مهمترین دگرگونی‌های اجتماعی، توانایی تاثیر‌گذاری بر تغییرات زبانی دارد. پژوهش حاضر درصدد بررسی تاثیر جنگ و پیامدهای آن مانند مهاجرت بر تغییرات و تداخل زبانی با بهره‌گیری از تئوری‌های مهاجرت و زبان‌شناسی اجتماعی است. روش این پژوهش مطالعه میدانی (مشاهده مشارکتی، جمع‌آوری مستندات، مصاحبه روایتی) است که منطقه مورد تحقیق (شهرستان سرپل‌زهاب) را مورد بررسی قرار می‌دهد. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که مهاجرت به‌عنوان یکی از پیامدهای جنگ تحمیلی نقشی اساسی در تغییرات فرهنگی داشته و تغییر جنبه‌ای از فرهنگ، دیریا زود به تغییراتی در جنبه‌های دیگر می‌انجامد. این نکته را می‌توان در مورد همه تغییرات فرهنگی به عنوان یک کل یکپارچه مانند زبان نیز در نظر گرفت. جنگ با دگرگونی‌های عظیم خود باعث تغییرات زبانی و فرهنگی و یا تداخل رسوم فرهنگی، اجتماعی در منطقه مورد مطالعه شده و در نتیجه ما با شکل نوینی از مفاهیم تغییریافته‌ی زبان‌شناختی، تداخل‌های زبانی، گاه مرگ زبانی و باز آفرینی تازه‌ای از ادبیات شفاهی در حوزه ارتباطات میان فرهنگی در این منطقه روبه‌رو هستیم.

http://www.jsi-isa.ir/article_21104_0a03d5e4473c0629cfb20c5c31543b06.pdf

انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 16 1 2016 03 01 Language and Thought in the Light of Translations During Nasir aldin Shah Period زبان و تفکر در پرتو ترجمه های دوره ناصرالدین شاه قاجار (1313-1264ه.ق) 71 88 21105 FA محمد امیر احمدزاده استادیار پژوهشکده تاریخ پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی Journal Article 2016 08 06 This article attempts to show how the translation process at Nasir al-din Shah's period can be concerned as an interaction between minds and languages of translators. We would like to compare the original European texts with their understandings by Iranian translators, as through this comparison, many of the shortcomings and problems of the minds and languages of translators and Iranian intellectuals will be determined. In order to explain the above problem, I used the method of text analysis and linguistic concepts by referring to certain methodological theories and patterns of discourse analysis of Laclau and Mouffe and Michel Foucault's theories. In fact, the Language of translation is the most important arena for social interaction and its powerful presence helped represent and visualize our understanding of self and the European world. Research findings show that translation as one of the main transmission channels of understanding played an important role in introducing the process of change and transformation of the European texts, and helped for progressive goals of some political and cultural figures of the era of Nasir al-din shah, but the language and intellectual barriers and the administration's policy led to some failures. However, the Iranian society continued this attempt in various forms. New concepts adopted in the form of publications and newspaper articles and new versions of modern developments helped the cultural and social activist groups understanding the socio-political and intellectual changes in Europe in nineteenth century. نوشتار حاضر بر محور این مساله اصلی متمرکز است که نشان دهد چگونه می‌توان ترجمه‌های دوره ناصرالدین شاه را به‌عنوان برآیند ذهن و زبان مترجمان و متفکران در ارتباط با دنیای بیرونی ارزیابی کرد؟ در این راستا برآنیم تا نسبت زبان ترجمه متون علمی و فرهنگی جدید در جامعه مبدا (اروپا) را با فهم و زبان و اندیشه مترجمان ایرانی در جامعه مقصد ارزیابی نماییم زیرا در پرتو این نوع بررسی بسیاری از نواقص و مسائل دنیای ذهن و زبان مترجمان و متفکران ایرانی در مواجهه با متن‌های تولید شده در دنیای جدید مشخص خواهد شد. به منظور تبیین مساله فوق از روش‌های تحلیل متن و مفاهیم زبانی با مراجعه به برخی نظریه‌ها و الگوهای روش‌شناختی تحلیل گفتمان از جمله لاکلاو و موف و میشل فوکو استفاده می‌شود که براساس آن‌ها، زبان ترجمه‌ها مهم‌ترین عرصه ارتباط اجتماعی بوده که با حضور مقتدرانه خود به بازنمایی و تصویرسازی درک انسان از وجود خود و دنیای بیرونی پرداخته و آن‌ را در دنیای نوشتارهای اروپایی سامان و معنا بخشیده است. دستاورد تحقیق ما نشان می‌دهد که ترجمه به مثابه یکی از مهم‌ترین کانال‌های انتقال فهم از دنیای جدید به ایفای نقش مهمی در معرفی و استخراج یک برنامه تحول‌ساز و فرایند دگرگونی از درون متن‌های تولیدشده در دنیای اروپایی را برای اهداف مترقیانه برخی رجال سیاسی و فرهنگی عصر ناصری پرداخت امّا برخی موانع زبانی و فکری از یک سو و مقطعی بودن سیاستگزاری‌های متولیان دولتی و درباری در عرصه ترجمه از سوی دیگر باعث شدند تا این فرایند انتقال زبانی و فکری عمدتاً در حدّ محدودی باقی بماند و دچار انقطاعات تاریخی گردد با این حال جامعه ایران در تداوم گرایش خود به این راه در قالب‌های گوناگونی زبانی و بیانی به تداوم اهداف و بازتولید آمال جدید خود پرداخت. در این راستا بود که مفاهیم جدید در قالب تالیفات اقتباسی و مقالات و روایت‌های روزنامه‌های جدید از تحولات مدرن، بازتاب فرهنگی و اجتماعی پیدا کرد و مقدمه فهم پیشامشروطگی گروه‌های فعال اجتماعی جامعه ایران از تحولات سیاسی، فکری و اجتماعی اروپای قرن نوزدهم گردید.

http://www.jsi-isa.ir/article_21105_28fd3872c62aad371e8b21061f1a35bd.pdf

انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 16 1 2016 03 01 The Relation of Persian language with Social Reconstruction and Translative Mind in Iran نسبت زبان پارسی با بازسازی جامعوی در ایران و ذهن ترجمه‌ای 89 109 21106 FA اسمعیل خلیلی .. ریحانه گرانسایه دانشجوی کارشناسی ارشد رشته مطالعات ترجمه دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2016 08 06 In This paper we attempt to explore the historical function of humanities in general; by considering efforts which are related to the matter of social reconstruction in some critical periods of Iran's history. Also we focus on the function of Iranian languages1 in process of social reconstruction, the processes which are continual somehow and discontinued in some phases. Then, it to answer this question that "what is the historical function of translation in humanities and social reconstruction in recent Iran?" We start with the period in which the Arabs conquest of Persia and separate this time period to pre and past- Ferdowsi, and compare them with the aim of a deep consideration of Ferdowsi's intention, in order to find out the reasons of his attempts to build up the reconstruction on the basis of his lingual logics, approach and ideal. Then other matters of reconstructing, after the Mongol conquest of Persia and after Safavid dynasty considered and evaluated. Considering the mutual affects of Persian language and humanities on each other is based on this assumption that translation has an important and extremely effective role in Persian language and the sights of its speakers. Findings show that humanities in our countries have not paid enough attention to cognitive basis of Persian language, in particular, and to the Persian language and social affair in general. This paper claims that "the success of humanities is a matter of social reconstruction in Iran which depends on their attention to the introductory knowledge of the society". Discussions in this article which are related to translation, derived from a research program titledas "Social problems of translation and translators in Iran" and suggest that in the last two centuries, original thoughts have been reduced to translative ones, which in turn make a "translative mind"; this term refers to any kind of imitative thoughts, ideas and acts. We cannot expect humanities to become creative and lead the way in Iranian society, in the present condition. این متن که در پی طرح فرضیّه‌یی برای شناخت نقش کلیّت علوم انسانی است، می‌کوشد، با کاوش سریع کوشش‌های معطوف و ناظر به امر بازسازی جامعوی[1] در چند دورة حاد تاریخِ ایران، نقش زبان را در فرآیندهای گسسته و پیوستة ایده‌های بازسازی جامعه‌ اجمالاً شناسایی کرده، سرانجام با مقایسة نوع و نقش ترجمه در علوم انسانیِ ما در دوره‌ی اخیر، تأثیر ترجمه را بر ایده‌ها و کوشش‌های بازسازی جامعه دریابد. ابتدا ایده‌های بازسازی پس از حملة اعراب تا قبل از فردوسی و پس از او، به‌منظور پی بردن به چراییِ تلاش فردوسی برای پی افکندنِ امر بازسازی بر آرمان، رهیافت و منطق زبانی‌اش با یکدیگر مقایسه می‌شوند. سپس، سایر ایده‌های بازسازی در دو تحوّل پس از حملة مغول و پس از صفویه و میزان موفقیت آن‌ها ارزیابی می‌شوند. متن به تشریح اجمالی نسبت علوم انسانی با زبان پارسی در شرایطی می‌پردازد که منطق تحول بر اساس عملکرد ترجمه در جهان ذهن و زبان ما رقم می‌خورد. نتیجة کاوش پیشنهاد می‌کند که نوعی فقدان توجه به مبانیِ معرفت‌شناختیِ زبان به‌طور خاص، به کلیت زبان پارسی به‌طور عام و به کلیّتِ امر جامعوی به‌طور اعم، در طرح‌واره‌های علوم انسانی اخیر ما به چشم می‌آیند که در این میان عامل ترجمه از تأثیر بسیاری برخوردار بوده و هست. مقاله، این فرضیه را مطرح می‌کند که «احتمال موفقیت علوم انسانی در ایفای کارکردشان در امرِ بازسازی جامعوی ایران، تابعی از نسبتِ توجه این علوم به مبانیِ معرفتیِ جامعة ایران» است. مباحث مربوط به ترجمه که مستخرج از پژوهشی جامع با عنوان «مسائل جامعوی ترجمه و مترجمان ایران[2]» است، پیشنهاد می‌کنند که آنچه در دو قرن اخیر در ایران واقع‌شده فرو کاستن اندیشه به ترجمه و پیداییِ ذهن ترجمه‌ای بوده است و لذا احتمالی برای موفقیت علوم انسانی در ادامة این روند متصور نیست، بلکه ایفای کارکرد این علوم «تابعی از نسبتِ توجّه به بنیادهای معرفت‌شناختیِ زبانِ پارسی در ایران است».

http://www.jsi-isa.ir/article_21106_c3df79d5324c4e6263f0a865b4eaae0b.pdf

انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 16 1 2016 03 01 Discourse Resistance, Insistence and Appeasement: the Realms of Discourse and its Semiotic Functions مقاومت، ممارست و مماشات گفتمانی: قلمروهای گفتمان و کارکردهای نشانه – معناشناختی آن 110 128 21107 FA حمیدرضا شعیری دانشیار دانشگاه تربیت مدرس Journal Article 2016 08 06 From the linguistic point of view, discourse is an individual action which is the product of language use. Such an action that transfers outward and lived experiences of enunciator with inward quest of language into discourse is our main focus of attention and have different features which this study highlights just on some part of this matter. Among different functions of discourse, three characteristics entitled resistive, insisting and appeasing are those properties that are the foundations of many discourses. By focusing on these features we mean that each discourse action is as a result of some release of energy whose guaranty depends on the dynamic process of discourse. This energy causes the formation of discourse resistance, insistence or even appeasement. Discourse resistance negates an affirmative and stabilized status with creation of different and novel situation. The most important issue of affirmative status negation of a discourse is to open the way to a new perspective which represents the route of discourse movement and can prepare the situations of development and transcendence. Discourse actions have always the possibility of self-presence revival in a process totally different from those procedures which have been already traced for them. Action flows have different threshold resistance. It is possible to conduct a flow in a different way merely with a little energy. Resistance and insistence redefine discourse power. Regarding this fact, power can change the situation of affirmative status with quantitative extension of its presence. But sometimes, the reduction and weakness of this quantitative extension is a type of insistence in order to be qualified in term of presence. The more the process of making myth increases discourse resistance, the more the occurrence of appeasing conditions of presence will be better provided. Resistive feature of discourse facilitate the way to the transcendence of discourse actors. This type of resistance makes possible the actors displacement and obstacles their freezing. Now, it should investigate how and based on which functions the discourse will encounter with dynamic process of appeasement and changes affirmative and stabilized circumstances? The main objective of this study is to analyze three features of discourse which are resistive, insisting and appeasing in the framework of semiotics in order to explain this fact that enunciation is an atmosphere with numerous challenges in which transmutation or transcendence of signification process depends on the movement from affirmative status to negative and dynamic space to prohibit signification sediment. گفتمان از دیدگاه زبانشناختی به کنشی فردی اطلاق می‌گردد که نتیجۀ استعمال زبان است. چنین کنشی که تجارب بیرونی و زیستۀ گفته پرداز را به همراه کنکاشِ درون زبان به حوزۀ گفتمان منتقل می‌کند ما را با ویژگی‌های متفاوت و متنوعی مواجه می‌سازد که این تحقیق فقط بخشی از آن را برجسته می‌سازد. از میان کارکردهای مختلف گفتمان سه ویژگی مقاومتی، ممارستی و مماشاتی وجوهی هستند که مبنای شکل گیری بسیاری از گفتمان‌ها به شمار می‌روند. تاکید بر این سه ویژگی به این دلیل است که هر کنش گفتمانی قبل از هر چیز آزادسازی میزانی از انرژی است که فرآیند گفتمانی و پویایی آن را تضمین می‌کند. همین انرژی است که سبب ایجاد فضای مقاومت، ممارست و یا حتی مماشات گفتمانی می‌گردد. مقاومت گفتمانی سبب می‌گردد تا یک وضعیت ایجابی و تثبیت شده نفی شود و وضعیتی متفاوت و جدیدی جایگزین آن گردد. مهمترین نتیجۀ نفی کارکرد ایجابی یک گفتمان ورود به چشم انداز جدیدی است که مسیر حرکت گفتمانی را باز نموده و می‌تواند شرایط رشد و استعلای آن را فراهم سازد. کنش‌های گفتمانی همواره امکان تمدید حضور خود را در فرآیندی متفاوت از آنچه برای آن‌ها ترسیم شده است دارند. جریان‌های کنشی دارای آستانۀ مقاومت متفاوت هستند. با وارد کردن میزانی از انرژی به یک جریان می‌توان مسیر حرکت آن را تغییر داد. مقاومت و ممارست قدرت گفتمانی را بازتعریف می‌کنند. به همین دلیل قدرت می‌تواند با گستره کمّی، حضور خود شرایط ایجابی را تغییر دهد. اما گاهی نیز تقلیل و تضعیف همین گسترۀ کمی‌نوعی ممارست جهت بهبود کیفی حضور است. به همان میزان که اسطوره‌سازی، مقاومت گفتمانی را افزایش می‌دهد به همان میزان نیز جذب و حل شدن در گفتمان‌های جاری شرایط مماشاتی حضور را افزایش می‌دهد. ویژگی مقاومتی گفتمان راه را بر استعلای ساحت حضور کنش‌گران گفتمانی می‌گشاید.چنین مقاومتی امکان جابجایی کنش‌ها و جلوگیری از انجماد آن‌ها را فراهم می‌کند. اینک باید دید چگونه و بر اساس چه کارکردهایی گفتمان وارد مسیر پویای ممارست و به پشتوانۀ آن تغییر وضعیت‌های ایجابی و تثبیت شده می‌گردد ؟ هدف اصلی این مقاله بررسی و تحلیل سه ویژگی مقاوتی، ممارستی و مماشاتی گفتمان از دیدگاه نشانه – معناشناسی جهت تبیین این موضوع مهم است که گفته پردازی فضایی چالشی است که استحاله و استعلای معنا در آن وابسته به تغییر شرایط ایجابی به شرایط سلبی و یا پویاجهت جلوگیری از رسوب معناست.

http://www.jsi-isa.ir/article_21107_413c4db2447de42d777342e49c995a58.pdf

انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 16 1 2016 03 01 Systematic Approach to Analysis of Social Semiotic within the Four Semantic Systems of Landowski تحلیلی با رویکرد سیستمی از نشانه شناسی اجتماعی در قالب چهار نظام معنایی اریک لاندوفسکی 129 147 21108 FA مرتضی بابک معین دانشیار و عضو هئیت علمی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز کامران پاک نژاد راسخی کارشناسی ارشد پژوهش هنر، دانشگاه علم و فرهنگ تهران Journal Article 2016 08 06 In recent decades, systematic approach or attitude has always been as an efficient and complementary means in specialized studies of various phenomena in different areas of knowledge and led to a comprehensive and multi-faceted understanding of why and how the natural processes are. In the last century, science, which faced with a large amount of production and accumulation of very diverse and professional data, tried to analyze and explore the relationships between elements of the system to explain the behavior of the entire system. This analysis was based on two assumptions. Firstly, there is not any interaction between components or it is very weak. Secondly the relations between components must be explicable. The emergence of the chaos theory and nonlinear mathematics made it clear that the interactions of whole system components do not follow the above two conditions, so the holistic approach in systems analysis is necessary. In this paper, according to the system of the production process of meaning by complex adaptive systems, the interactions between subject and object (individual with others) within the four semantic systems of Landowski is compared. Findings demonstrate that with the use of an interdisciplinary approach, we could analyze many phenomena and explain the results of complex relationships of them. By the way, our method is descriptive. رویکرد یا نگرش سیستمی در دهه‌های اخیر همواره به عنوان ابزاری کارآمد، مکمل مطالعات تخصصی پدیده‌های مختلف در حوزه‌های گوناگون دانش بوده و موجب درکی جامع و چند وجهی از چرایی و چگونگی روندهای حاکم بر رخدادها و پدیده‌ها می‌گردد؛ به خصوص در سده اخیر که علم با تولید و انباشت حجم عظیمی از داده‌های تخصصی بسیار متنوع روبرو بوده و بنا بر سنت دانش کلاسیک با تکیه بر تحویل‌گرایی مبتنی بر روش‌های تحلیلی سعی در تجزیه عناصر سیستم و کشف روابط بین آن‌ها داشت تا بتواند رفتار کل مجموعه را تبیین کند. این روش تحلیلی بر مبنای دو پیش فرض بود، نخست آن‌که اندرکنش بین اجزا وجود نداشته یا بسیار ضعیف باشد تا عناصر مجموعه قابلیت تفکیک دقیقی داشته باشند و دوم آنکه روابط میان اجزا با معادلات خطی ساده قابل توصیف باشد؛ امروزه به خصوص با مطرح شدن نظریه آشوب و ریاضیاتِ غیر‌خطی متصل به آن دیگر بدیهی است که اندرکنش اجزای تمامی سیستم‌ها از دو شرط یاد شده تبعیت نمی‌کنند؛ بنابراین نگرشی کل‌گرایانه در تحلیل سیستم‌‌ها لازم می‌باشد. در این مقاله بر اساس تعریفی سیستمی از فرآیند تولید معنا[1] توسط سیستم‌های پیچیدة سازگار[2]، نحوه اندرکنش بین سوژه و ابژه(فرد با دیگری در نظام اجتماعی) در چهار نظام معنایی لاندوفسکی[3] در مطالعه‌ای تطبیقی با حالات چهارگانه اندرکنش سیستم‌ها، مقایسه و پس از تبیین ساز و کار خلق معنا با رویکردی سیستمی در آن، نظام مبتنی بر کنش برنامه‌مدار را با وضعیت بازنده-برنده و نظام مبتنی بر کنش مجاب‌ساز را با وضعیت برنده-بازنده و نظام مبتنی بر تطبیق را با وضعیت برنده-برنده و نظام مبتنی بر تصادف را با وضعیت بازنده-بازنده منطبق شده است. دستاورد این پژوهش ارایه تحلیلی با رویکرد میان‌رشته‌ای در سه حوزه مختلف تئوری پیچیدگی، نشانه‌شناسی اجتماعی و علوم اجتماعی است که به‌ما نشان می‌دهد با رویکردی سیستمی می‌توان بسیاری از پدیده‌های نشانه‌شناختی با رویکرد اجتماعی و پدیدارشناختی را در سطحی اجتماعی – فرهنگی تحلیل کرده و به تبیین چرایی نتایج حاصل از روابط پیچیدة میان آن‌ها، از زاویه ‌دید سیستمی پرداخت. در این بحث روش پژوهش ما به شیوه تحلیلی توصیفی می باشد.

http://www.jsi-isa.ir/article_21108_a0b5ad024f939250c0c34fc73a8aa59b.pdf