انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 19 4 2018 12 22 A Phonological Study of Discrimination and Ethnic Inequality: Case Study of Kurdish University Students' Experiences مطالعه پدیدارشناختی تجربه تبعیض و نابرابری قومی در بین دانشجویان کرد در دانشگاه‌های ایران 1 25 38235 10.22034/jsi.2018.38235 FA ابوتراب طالبی استاد گروه مطالعات فرهنگی دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبائی سجاد علیزاده دانشجوی دکترای دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبائی Journal Article 2020 02 17 Discrimination and ethnic inequality against the Kurds have been the subject of concerns and public debate both inside and outside of Iran for decades, but the ethnic experiences of the Kurds within the social fields of Iran including universities have rarely been the subject of empirical studies. So, we applied the exploratory approach to the study of the ethnic lived experience of Kurdish students in the Iranian universities, focusing on the experiences of discrimination and inequality in four universities including Tabriz, Tehran, Allamah, and Kurdistan. For this purpose, semi-structured interviews were conducted with 25 Kurdish students. Interviews data were analyzed by thematic analysis, which resulted in 11 main themes and 11 sub-themes. The findings showed that university's experiences for Kurdish students include significant aspects of discrimination, inequality and ethnic exclusion in both formal and informal spheres of university. وضعیت کردها در ایران از نظرگاه تبعیض و نابرابری دهه‌‌هاست که موضوع دغدغه‌‌ها و مباحثات عمومی در داخل و خارج از ایران بوده است، اما تجربۀ قومیتی کردها درون میدان‌های اجتماعی ایران ازجمله دانشگاه به‌ندرت موضوع بررسی‌های تجربی بوده است؛ براین‌‌اساس، در این مقاله، تجربۀ زیستۀ دانشجویان کرد در دانشگاه با رویکردی اکتشافی، با تمرکز بر تجربه‌‌های تبعیض و نابرابری قومی در چهار دانشگاه تبریز، تهران، علامه و کردستان بررسی شده است. به‌این‌منظور، مصاحبه‌‌های نیمه‌‌ساختاریافته‌‌ای با دانشجویان کرد انجام شده است. داده‌‌ها با تکنیک تحلیل مضمون تجزیه‌‌وتحلیل شده که برآیند آن، 11 مضمون اصلی و 11 مضمون فرعی بوده است. یافته‌ها نشان می‌دهند که تجربۀ دانشگاه برای دانشجویان کرد دربردارندۀ وجوه قابل‌توجهی از حس تبعیض، نابرابری و طرد قومی در هر دو ساحت رسمی و غیررسمی دانشگاه است.

http://www.jsi-isa.ir/article_38235_221c2c491bbe1c88e6cabfa419c04efd.pdf

انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 19 4 2018 12 22 Anti-colonialism, Anti-imperialism, and Anti-arrogance Discourses and Reflexive Traditional Personality گفتمان ضد استعماری، ضد امپریالیستی و ضد استکباری و شخصیت سنت‌گرای بازتابی 26 57 38236 10.22034/jsi.2018.38236 FA کرامت الله راسخ دانشیار جامعه شناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد جهرم Journal Article 2020 02 17 The purpose of the research is to explain the process of forming a “reflective traditional personality” concerning the three anti-colonialism, anti-imperialism and anti-arrogance discourses. This research was done through applying the analytical method. The social representative of the “reflective traditional personality” is a new middle class. The new middle class is a social group that has been gradually formed in Iranian society since the early nineteenth century, to introduce new social changes inspired by Western societies. The results showed that, contrary to expectations, this group has not become a social carrier of such changes. They adopted different social and political patterns of behavior and a special sociocultural personality, referred to here as a “reflexive traditional personality”. Anti-colonialism, anti-imperialism, and anti-arrogance processes are related to three processes of discourse making, the ideologization of political thought in Iran and the establishment of the capitalist. These discourses have significantly influenced the emergence of this personality. The results also showed that the social structures in Middle Eastern societies including Iran have changed differently and led to “reflexive traditional societies”. هدف مقاله توضیح فرآیند شکل‌گیری «شخصیت سنت‌گرای بازتابی» در ارتباط با سه گفتمان ضد استعماری، ضد امپریالیستی و ضد استکباری است. این پژوهش با استفاده از روش تحلیلی انجام گرفته است. نماینده اجتماعی «شخصیت سنت‌گرای بازتابی» طبقه متوسط جدید است. طبقه متوسط جدید گروه اجتماعی است که از اوایل قرن نوزدهم به‌تدریج در بستر جامعه ایرانی با این هدف شکل گرفت که نماینده اجتماعی تغییرات جدید با الهام از جوامع غربی باشد. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که این گروه برخلاف انتظار نماینده اجتماعی تحولات جدید نشد، بلکه با تغییر ذهنیت و پذیرش الگوی رفتار اجتماعی و سیاسی متمایز به شخصیت اجتماعی فرهنگی خاصی تحول یافت که در اینجا با عنوان «شخصیت سنت‌گرای بازتابی» معرفی می‌شود. مبارزات ضد استعماری، ضد امپریالیستی و ضد استکباری در ارتباط با سه روند گفتمان سازی، ایدئولوژیک شدن تفکر سیاسی و استقرار نظام سرمایه‌داری در بخش عمده‌ای از جهان در محیط سیاسی «ملی‌گرایی»، «انقلابی گری چپ» و «اسلام‌گرایی سیاسی» بر پیدایش این شخصیت تأثیر بنیادی گذاشت. نتیجه کلی حاصل از این پژوهشی برفرض اصلی آن دلالت دارد: ساختار اجتماعی جوامع خاورمیانه‌ای از آن میانه ایران در مسیر متمایز تغییر کرد و به پیدایش «جامعه سنت‌گرایی بازتابی» منجر شد.

http://www.jsi-isa.ir/article_38236_8dcb04b68493df0fa955415dae5f80f4.pdf

انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 19 4 2018 12 22 A Critical Analysis of Iranshahri Discourse (Emphasizing Ranciere 's Views on Javad Tabatabaei's Thought) تحلیل انتقادی گفتمان ایرانشهری (با تاکید بر نگاه رانسیری به اندیشه جوادطباطبایی) 58 82 38237 10.22034/jsi.2018.38237 FA میثم نقشی کارشناس ارشد جامعه شناسی دانشگاه رازی نادر امیری استادیار جامعه شناسی دانشگاه رازی کمال خالق‌پناه استادیار جامعه شناسی دانشگاه کردستان Journal Article 2020 02 17 This research aims to analyze Iranshahri discourse as a modern identity discourse of Iranians in terms of contemporary economy and politics. Since the modern formation of this discourse has appeared in Javad Tabatabaei’s works, the articulation of this discourse and the reason for its hegemony are examined according to his writings. Then, we examined the formation of the concept of emptiness in Iranshahri discourse using Laclau's methodology. The theoretical concept of this research suggested that Iranshahri discourse aims to interpret the emptiness created by neoliberalism through his particular political philosophy. Thus, we recognized the following parameters in Tabatabaei's political philosophy: the emptiness of otherness, eliminating people and building nations, alienated people, and imposing consensus in his political philosophy analysis. The above concepts showed that Iranshahri discourse and his political philosophy attempt to construct Iranian identity and justify the status quo by drawing the masses’ attention to something other than neoliberalism crises. هدف از این پژوهش، تحلیل گفتمان ایرانشهری به مثابه گفتمان هویتیِ نوین ایرانیان در کلیت اقتصادی- سیاسی معاصر است. از آن‌جا که صورت‌بندی نوین این گفتمان در آثار جوادطباطبابی ظهور یافته، مفصلبندی این گفتمان و چراییِ هژمونیکشدن آن بر مبنای متون نویسنده نام‌برده مورد پرسش قرار میگیرد. در ادامه مفهوم خلاِ ایجاد شده به وسیله نئولیبرالیسم را واسطه قرار داده و به صورت‌بندی این خلا در گفتمان ایرانشهری بر مبنای روششناسی لاکلائو پرداختهایم. ایده نظری پژوهش حاضر این است که گفتمان ایرانشهری درصدد تفسیر شکاف برآمده از نئولیبرالیسم به واسطه فلسفه سیاسی خاص خود است. بدینترتیب با بهرهگیری از مفاهیم رانسیری مولفههایی مانند: دیگری تهی از دیگریت، حذف مردم و برساخت ملت، جمعِ تهی افراد و تحمیل اجماع بر اختلاف را در تحلیل فلسفهسیاسی آن بر شمردهایم. براساس مولفههای فوق چنین استنباط میشود که گفتمان ایرانشهری و فلسفهسیاسی آن درصددند با عطف توجه تودهها به جایی غیر از بحرانهای نئولیبرالیسم، سیاستهویت ایرانی را بنیان نهاده و وضعیت موجود را توجیه کند.

http://www.jsi-isa.ir/article_38237_a0bc7965183acf43dc1f79422890ee1d.pdf

انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 19 4 2018 12 22 Disciplinary Education and Passive Action: Social Semiotics of School Queues in Young Girls' Educational Experiences تحصیل منضبطانه و کنشگری منفعلانه: نشانه شناسی اجتماعی صف در تجربه‌تحصیلی دختران جوان 83 112 38238 10.22034/jsi.2018.38238 FA زهرا برادران کاشانی دانشجوی کارشناسی ارشد پژوهش علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی مهدی کرمانی استادیار جامعه شناسی دانشگاه فردوسی مجید فولادیان استادیار جامعه شناسی دانشگاه فردوسی Journal Article 2020 02 17 This study intends to focus on the queue, as one of the semiotic resources in the young girls' educational experiences, to represent the semantic system formed in the intersubjectivity space of the social actors. In this regard, the narratives of thirteen young Mashhadi girls from the queue have been analyzed based on the social semiotic approach of Van Leeuwen. The results of this study showed that the queue as an arena for disciplinary power introduces students to the educational process, which consists of a set of unequal and mainly stereotypical interactions, and with a high concentration on the continuity of its formal symbols. This process ultimately leads students to a kind of subjugation and alienation. In other words, the queue, which appears to be a means of teaching law in the school, in practice, draws students to passive and disempowering processes. As a result, they see their education separate from themselves and ultimately become subordinate actors. این پژوهش در نظر دارد با تحلیل نشانه‌شناختی اجتماعی صف، به‌عنوان یکی از منابع نشانه‌ای حاضر در تجربه‌تحصیلی دختران جوان، به‌بازنمایی نظام معنایی شکل‌گرفته در فضای بین‌الاذهانی عاملان اجتماعی مذکور بپردازد. در این راستا روایت‎های سیزده تن از دختران جوان مشهدی از صف، مبتنی بر رویکرد نشانه‌شناسی اجتماعی ون‌لیوون تجزیه و تحلیل شده ‌است. نتایج این تحقیق نشان داد صف به‌منزلة عرصه‌ای برای اعمال قدرت انضباطی، دانش‌آموزان را در فرایندی تربیتی وارد می‌سازد که مشتمل بر مجموعه‌ای از تعاملات نابرابر و عمدتا کلیشه‌ای، و با تمرکز بالا بر تداوم نشانه‎های صوری وابسته به‌آن است. به‌عبارت دیگر صف که ظاهرا، ابزار تربیت و آموزش قانون در مدرسه، به‌حساب می‌آید در عمل دانش‌آموزان را به‌سمت فرایندی انفعالی و قدرت‌زدا می‌کشاند، به‌گونه‌ای که آنان تحصیل را جدا از خود می‌بینند و نهایتا به‌عاملانی فرمانبردار مبدل می‌شوند

http://www.jsi-isa.ir/article_38238_2eb55386149802d9a239da25663de760.pdf

انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 19 4 2018 12 22 Studying the Relation Between Physical Health Lifestyle (a Case of Turkish and Kurdish Ethnicities Tabriz and Mahabad cities) بررسی عوامل مؤثر بر میزان سلامت جسمانی قومیّت‌های ترک و کرد با تأکید بر بُعد رفتاری سبک زندگی (مورد مطالعه: شهرهای تبریز و مهاباد) 113 138 38239 10.22034/jsi.2018.38239 FA اسماعیل بلالی دانشیار دانشگاه بوعلی سینا همدان 0000-0002-5487-8885 فاطمه اسکندرزاده کارشناس ارشد از دانشگاه بوعلی سینا همدان Journal Article 2020 02 17 This paper examines the factors affecting the physical health of Turkish and Kurdish ethnicities living in Tabriz and Mahabad with an emphasis on lifestyle (behavioral dimension). The study was conducted in the form of a survey and 500 people were selected using a multi-stage cluster sampling method. The theoretical framework of the research is based on Dressler's models and other related theories. The research findings showed that socioeconomic status, the sum of cultural, social and economic capitals as well as lifestyle have a positive and significant effect on physical health. In other words, when these variables increase, the levels of physical health among ethnic groups increase too. Also, the physical health of the members of the Turkish ethnic group is greater than that of the Kurdish people. Moreover, the lifestyle-related health of Turks is also better than Kurdish. این مقاله به بررسی عوامل مؤثر بر میزان سلامت جسمانی قومیّتهای ترک و کردِ ساکن در شهرهای تبریز و مهاباد با تأکید بر سبک زندگی ( بُعد رفتاری) میپردازد. روش پژوهش پیمایش و شیوۀ نمونه گیری، خوشهای چند مرحلهای بوده که حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران، 500 نفر برآورد شده است. چارچوب نظری پژوهش براساس مدلهای درسلر و نظریههای مرتبط با آن میباشد. طبق یافتههای پژوهش، مشخص شد که وضعیّت اقتصادی- اجتماعی، مجموع سرمایههای فرهنگی، اجتماعی ، اقتصادی و سبکِ زندگی بر سلامت جسمانی اثر مثبت و معناداری دارند به این مفهوم که با افزایش هر یک از این متغیرها، میزان سلامت جسمانی در بین اعضاء قومیّتها نیز افزایش مییابد. همچنین میزان سلامت جسمانی اعضای قومیّت ترک بیشتر از اعضای قومیّت کرد است. سبک زندگی مرتبط با سلامت ترکها نیز بهتر از کردهاست.

http://www.jsi-isa.ir/article_38239_461c9e93080d4c7d0f6831ad2ed70678.pdf

انجمن جامعه شناسی ایران مجله جامعه شناسی ایران 1735-1901 19 4 2018 12 22 An Introduction to Philosophical and Methodological Foundations of Critical Ethnography; Emphasizing Carspecken Critical Ethnography درآمدی بر بنیان‌های فلسفی و روش‌شناختی مردم‌نگاری انتقادی؛ با تأکید بر مردم‌نگاری انتقادی کارسپیکن 139 158 38240 10.22034/jsi.2018.38240 FA عباس گرگی دکترای دانشگاه شیراز سعید گودرزی استادیار دانشگاه پیام نور تهران 0000-0001-6276-002X Journal Article 2020 02 17 In general, research is divided into quantitative and qualitative categories. Qualitative research has several types, most notably ethnography, grounded theory, phenomenology, discourse analysis, hermeneutics, and semiotics. Critical ethnography is a kind of ethnography rooted in the Chicago School and developed by the Birmingham Center for Contemporary Cultural Studies in England. The main purpose of critical ethnography is to critique and interpret culture and change it in favor of equality of power in social relations and the empowerment of subjects under study. Therefore, critical ethnography is always related to the problem of power, and change, value-orientation and the relationship between agency and structure are among the characteristics of this method. One of the methods in critical ethnography is the method of Carspecken that emphasizes the communication experience and has been influenced by pragmatism, neo-marxism, and phenomenology. By placing the concept of validity within the theory of meaning, Carspecken emphasizes the inner relationship between meaning and validity. He has a five-step approach to critical ethnography. These are: collecting original documents; analyzing collected observational data; generating conversational data (emic approach); the discovery of relationships between what is discovered and the fields broader and, finally, linking the findings from the earlier stages to macro-sociological theories and constructions, to illustrate the processes of production and social reproduction. به‌طورکلی، تحقیقات به دودسته کمی و کیفی تقسیم می‌شوند. تحقیقات کیفی انواع متعددی دارند که مهم‌ترین آن مردم‌نگاری، نظریۀ مبنایی، پدیدارشناختی، تحلیل گفتمان، تأویل‌شناسی یا هرمنوتیک و نشانه‌شناسی هستند. مردم‌نگاری انتقادی نوعی ازمردمنگاری است که ریشه در مکتب شیکاگو دارد و توسط مرکز مطالعات بیرمنگام در انگلستان توسعه‌ یافت. هدف اصلی مردم‌نگاری انتقادی، نقد و تفسیر فرهنگ و تغییر آن به نفع برابری قدرت در روابـط اجتمـاعی و توانمندسازی سوژه‌های موردمطالعه است. بنابراین مردم‌نگاری انتقادی همواره با مسئله قدرت مرتبط است و تغییرگرایی، ارزشگرایی و رابطه عاملیت/ ساختار ازجمله مشخصههای این روش هستند. یکی از روشها در مردمنگاری انتقادی، روش کارسپیکن است که بر‌ تجربۀ ارتباطی تأکید‌ می‌نماید و از پراگماتیسم، نئومارکسیسم و پدیدارشناسی تأثیر گرفته است. کارسپیکن با قرار دادن مفهوم اعتبار در درون نظریۀ معنا، بر ارتباط درونی بین معنا و اعتبار تأکید‌ می‌کند. او دارای یک رویکرد پنج مرحلهای در انجام مردم‌نگاری انتقادی است که عبارتند از: جمع‌آوری اسناد و مدارک اولیه؛ تحلیل داده‌های مشاهده‌ای جمع‌آوری‌شده؛ تولید داده‌های گفت‌وگویی (رویکرد‌ امیک) با هدف جمع‌آوری داده‌هایی که دیدگاه‌ها و نقطه نظرات مشارکت‌کنندگان در تحقیق را انعکاس‌ می‌دهد؛ کشف و شناسایی روابط سیستمی بین آنچه که درزمینه تحقیق کشف گردیده، با زمینه‌های گسترده‌تر و در آخر مرتبط ساختن یافته‌های به‌دست‌آمده از مراحل پیشین به سازه‌ها و نظریه‌های جامعه‌شناختی کلان‌تر، به‌منظور نشان دادن فرایندهای تولید و بازتولید اجتماعی.

http://www.jsi-isa.ir/article_38240_f8f284860cf10ebddfd2e2c31241f9af.pdf